Keep IT Simple!

Bob Reuter's Web

RE: Ruben R. Puentedura’s Weblog: Technology, Change, and Process

The slides from my presentation at the 2009 ACTEM Conference are now online, and can be downloaded here. This is the original description for this session:
As new technologies appear, how do users react, and why? We will merge Don Ihde’s work with TPCK/SAMR to answer this, and develop practical examples to address it.
Additional resources on TPCK/SAMR can be found on iTunes U at:

Posted by Ruben at October 16, 2009 1:50 PM | TrackBack

via hippasus.com

I strongly recommend my BScE students to “follow” Mr. Puentedura and his Weblog.

19 October 2009 at 06:58 - Comments

Christine Brockmeyer’s story about her personal (non) experiences with computers in education

I strongly recommend reading this blog post by Christine Brockmeyer on her personal (non) experiences with computers in education.

Dat Erliefniss mam Computer am “Communication visuelle” Kuer wat d’Christine eis héi beschréift, weisst ganz schein, dass de fait de Computer als creation tool anzesetzen direkt, quasi automatesch och eng aaner sozial form vu léieren mat sech bruecht huet… dei eigentlech d’essenz ausmescht vun deem waat flott an erfollegreich wor an där léiersituatioun… de computer ass, u sech a mengen aan, nierwensaach… et ass dee changement pédagogique sous-jacent deen essentiel ass… an deen kritt een och hin ouni computeren… well cut – copy – paste kann een och mat scheier – photokopéierer – pësch maachen…

ech fannen et och bedéitsaam wei d’Christine selwer seed, dass säi “Proff keng Ahnung vun deenen Programmer haat”… dat wéisst wéi wichteg den TPACK Modell ass… fir sennvoll Integratioun vun Technologie an der Schoul ze bedréiwen… 🙂

16 October 2009 at 07:55 - Comments

Using a Visual Metaphor to Illustrate the BScE1 Internship

I’ve been thinking about using a set of visually rich illustrations to graphically represent a metaphor of the requirements we ask our BScE1 students to fulfill (BScE1 = 1 Semester of the Bachelor in Educational Sciences study program).

We actually want them to develop into “reflective practitioners” combining two different (maybe even seemingly incompatible) developmental missions a) becoming a teacher and b) becoming an educational researcher. Indeed, starting semester 1 we ask our students to do internships in schools, where they have to participate in classroom activities AND have to do educational research.

During semester 1 we instruct them (and try to empower them) to mainly use participant observation and expert interviews as research methods to document, analyze and reflect upon teaching and learning activities happening within the classrooms that they are visiting during one plus two weeks. We instruct them to do an artifact analysis based on these observations and interviews, i.e., to explore and discover concrete and symbolic objects that are commonly used in “their classrooms” by teachers and kids, how these objects are used, what they mean to the teachers, the kids, themselves, the kids’ parents, etc.

The idea behind this “mission” is that, by doing such a scientific research project, they will inquire, discover and understand how “teaching activities” are prepared, performed, documented, analyzed and reflected upon in the specific socio-cultural context of “their” classroom (i.e., the classroom they are visiting during 3 weeks).

We want them to collaboratively construct and contribute to a growing body of knowledge about “teaching methods” and “teaching tools” used in schools all over Luxembourg… and through these applied educational research efforts they are supposed to learn how to be educational researchers AND informed, knowledgeable and empowered future teacher students. So, YES, we also want them to participate in classroom activities so that they can develop their own body of practical knowledge and skills about these “teaching/schools objects” or “schooling/teaching tools”, like chalk boards, red pens, school books, “sleep corners”, playgrounds, learning software, computers, whiteboards, beamers, rules, rituals, reward systems, to mention only a few.

So, having set this general context about our learning and professional/academic development goals for the first semester internship, and without further ado, I would like to give you access to the visual material and the instructions that we used this morning during our introductory seminar “Analysing artefacts and activities within the school context” preparing our students for the internship that will start on monday…

Mission Pinguiiin: Learning to Swim (like a Pro)

1- Mission
2- Pictures
3- Solutions

(Please use right-click or CTRL-click and download linked file… to access the PDF files… my WordPress theme is a bit *ill* and does not properly show linked PDF files… sorry!)

Have fun trying to solve the mission yourselves…

Credits & Thanks to Emma de Lang for drawing the little and the big Pinguiiiin!
You may visit here student blog here: https://blog.bsce.uni.lu/emma_delang_002/ and maybe leave here a comment… 🙂

15 October 2009 at 21:50 - Comments
bob.reuter at 21:55 on 15 October 2009
Don't ask me why we called this Mission Pinguiiiin... That's the name one of my classes gave itself, for reasons…
bob.reuter at 21:58 on 15 October 2009
I simply found that these cute little birds would perfectly fit into the “learning to swim” scenario… and since the…

Meng Äntwert op “vb 118: A. Lulling mat Reaktioun op Uni Lëtzbg (Kies) a Mme Rachida Dati (25-09-09)”

My comments to Madame Astrid Lulling’s Video Blog 118:

Dat kann an därf een als chercheur net einfach onkommentéiert loosen… an dofir hun ech och der Madame Lulling meng Meenung geschriwen… d’ailleurs den Titel vun hierer Sendung ass misleading… si gréift d’Uni.lu guer net un, mee ee Fuerscher an dann och nach am selweschten Otemzuch d’lëtzebuerger Medienlandschaft… majo Bravo!!! gudd geschafft a punkto DEMAGOGIE… mee waat well ee vun engem Politker mei oder aaneres erwaarden… that’s their business…

Och ee Chercheur kann sech ieren… a mir kënnen an därfen a sollen dat och kënnen zougin!

Gudd dass mir (ech sin och ee Chercheur, mee net am politeschen Domain) kennen zougin, dass mir systematesch a methodesch kloer definéiert vir gin bei eiser Fuerschung, an eben grad probéieren NET tendenziös virzegoen wei dat ee Journalist dat oft mescht an och maache soll (de Journalist huet jo schliesslech ee Chefredakteur hannert u viru sech, deen eng gewëssen Ideologie huet)… Wéi dir et selwer och korrekt analyséiert huet…

Wëssenschaftler sinn awer keng Journalisten!!! Deen Ennerscheed schéngt dir nët verstaanen ze hun oder dir stellt daat einfach FALSCH duer!!! an deem der dei zwee Beruffer mateneen vermescht duerstellt. Den Herr Kies huet nët gesoet aer Säit géif et nët gin… sondern dass se net an eng streng, am viraus defineiert (!), Definitioun vun enger “Politesch Kampagne” Websäit passt…

ee gudde Wessenschaftler, an ech gin dovuner aus (jusqu’à preuve du contraire!), dass de Monsieur Kies an déi Kategorie gehéiert, kann seng FUERSCHUNG upassen fir sou “Feeler” ze behierwen…

De Forschrett an der Wessenschaft besteet justement doranner “Feeler vu Fréier”, oder Falsch Modeller ze revidéieren an se BESSER ze maachen. PERFEKT wärten se dofir awer nie sin oder gin… Mir hun och nët de Usproch fir d’Welt sou ofzebilden wéi se ass… well mir wessen entretemps, dass mer daat net kennen… nous savons que nous ne savons pas tout… et que nous ne saurons pas tout… Mir sin doranner als Wëssenschaftler zimlech beschéiden, och wann de Mann oder Fra vun der Strooss dat net iwert ons dénkt 🙂

A waat ass schons d’Wouereg! Dat gët et nët an der Wessenschaft, mee juest an der Relioun an an der Politk! 🙂 FAKTEN sinn emmer konstrueiert!!! Mee vun Wëssenschaft a Fuerschung schengt dir leider keng oder net genug Ahnung ze hun…

à propos Sachlechkeet: Mat allem néidegen Respekt fir är Persoun an är Arbescht, géif ech iech bieden selwer mol an dëser Saach iech berooden ze loosen wat Wëssenschaftler sou schaffen, wéi se schaffen a wéi se publizéieren… ier der se rem mat tendenziösen Journalisten verwieselt an an een Dëppen gehéit… Ech muss d’ailleurs op dëser Plaatz och soen, dass et nët nemmen tendenziös Journalisten gin, ech ech géif mir och méi wënschen, dass et zu Lëtzebuerg méi der nët-tendenziöser Journalisten géif gin… doranner si mir eis, mengen ech, eenz…

dorwier raus fannen ech dat immens, dass dir Madame Lulling eng perséinlech Websäit huet an och dei notzt fir är (politesch) Meenungen un de Mann an un d’Fra ze brengen! och wann ech déi net onbedengt emmer mat iech deelen… 🙂 dat muss engem jo an enger Demokratie erlaabt sinn… Mee ech denken, dass är Initiativen ee richteg Schrëtt an déi richteg Richtung sinn, fir d’Politiker méi no un de Bierger ze bréngen an dofir ze suergen, dass zu Lëtzebuerg eng konstruktiv an informéiert politesch Sträitkultur entsteet…

an deem Sënn… ech stréiden gär, an engem konstruktiven Dialog a schécken iech dofir meng béscht Gréiss,

Bob Reuter

Zu menger Persoun: ech sin e.a. Dozent fir “Erzéihungswëssenschaftlëch Fuerschung” op der Universitéit Lëtzebuerg, (FLSHASE, EMACS)

14 October 2009 at 12:34 - Comments

RE: Behaviorism: Text 1-6 – Comparison | Emma de Lang’s Blog

Ech huen dei texter an der reihenfoleg gelies wei se um moodle stungen, an dat huet dofir gesuergt das ech beim läschten text e bessi verwonnert war. Dei eischt 5 texter gungen empfong iwwert dei verschieden aspekter vum behaviorismus. Dei eing gungen bessi mei iwwert den behaviorimus am algemengen an wei et sech entweckelt huet. Dei aner mei iwwert den behaviorismus an der klass an wei een dei verschidden siichtweisen iwwert luef an stroof misst ansetzten. Awer all dei 5 eischt texter sinn dofunner ausgaang das dat och alles sou as an sou funtioneiert wei dat ugeholl gett. Den läschten text wu ech gelees huen as awer komplett anere menung. Obwuel et jo just den inhalt an kommentaren vun buch weist, as ziemlech kloer das den autor vum buch naischt vum behaviorismus hällt an dei vershieden aspekter, firun allem luef, a fro stellt.

Den läschten text huet umfong mech sou ze soen eng keier geresselt. Do duerch das ech dei aner texter all gelies huen, huen ech warscheinlech onbewost schon un dem ganzen gegleewt an mer nett richtech mei froen dozou gestallt. Beim läschten text huen ech dann bei mir geduecht das et wirklech nett onbedingt muss sou sinn wei an denen aneren texten stung. An obwuel den läschten text ganz kurz war an nett ganz vill informationen gett, huet et mech awer dozou bruecht dei aner texter mei kritech ze gesinn.

Via another great blog post by Emma de Lang!

This is one of my students reporting on how she read 5 different texts on Behaviorism and through this reading generated a more or less homogeneous impression about this particular theory of learning and THEN she became somewhat “confused”, because her establishing representations got shaken and disturbed by reading a 6th text, where the author actually defends a position quite radically opposite to the preceding texts… namely that rewards we keep giving kids at school or at home alienate them and act more like punishments… because always rewarding kids when they do something “good” rapidly teaches them to do certain things for the sake of being “rewarded” instead of seeking the rewards inherent to being able to do these things… like being able to read or to write. They actually loose their intrinsic motivations, that progressively get replaced by external motivators… and are thus somehow punished to become “robots” that try to please their “masters” instead of developing into autonomous free actors and authors of their own learning processes and their lives…

12 October 2009 at 22:35 - Comments

RE: Vergleich Texte 1-6 und persönliche Meinung | Elisa Bucarini’s blog

Die meisten Texter handelten darüber, wie es zum Behaviorismus gekommen ist, welcher die Gründer davon waren und wer was bewirkt hat. Auf der anderen Seite gingen verschiedene Texte mehr ins Detail, z.B. wie Behaviorismus eingeteilt ist, welche Unterkategorien es davon gibt.

Dann gab es noch die Zusammenfassung des Buchs von Alfie Kohn, der ganz kritisch über den Behaviorismus schreibt und uns auf eine ganz einfache Art und Weise mitteilt, dass die Strategie, die wir heutzutage häufig benutzen um unsere Kinder großzuziehen, eine behavioristische ist.

Diese Aussage hat mich zum Denken angeregt, denn im Alltag fällt einem diese behavioristische Art und Weise gar nicht mehr auf. Eltern versprechen den Kindern, dass wenn sie die Hausaufgaben schnell und gut tun, eine halbe Stunde fernsehen dürfen. Dabei tun die Kinder dann die Hausaufgaben nur, um schnell fernsehen zu können, und nicht, weil es ihnen nahe liegt, die Hausaufgaben so zu erledigen, dass sie diese auch verstanden haben.

Ich kann mich erinnern dass meine Eltern diese Strategie nie angewendet haben, wobei ich als Kind immer enttäuscht war, wenn ich eine gute Arbeit mit nach Hause brachte, und dafür „nur“ Lob aber kein Geschenk oder Geld bekam wie andere Kinder in meiner Klasse. Dadurch habe ich aber gelernt, die Hausaufgaben und Arbeiten meinetwegen gut zu machen, damit ich stolz auf mich sein kann und dabei noch verstehe was ich lernen. Die „belohnten“ Kinder wollten immer mehr Geschenke und Geld bekommen bei guten Arbeiten, und weigerten sich die Aufgaben zu machen, wenn sie kein Geld bekamen.

In vielen Schulen gibt es dieses System immer noch: bei einer guten Aufgabe bekommt man einen Smiley, wenn man 5 Smileys gesammelt hat, kann man sich etwas aus der Überraschungskiste nehmen. Es ist fast erschreckend zu sehen dass Menschen, seien es Eltern, Erzieher, Lehrpersonen weitläufig auf eine Theorie zurückgreifen, die Organismen als weißes Blatt ohne jede Anlagen und Gefühle bezeichnete.

via blog.bsce.uni.lu

WOW! Sie haben durch Ihre Lektüren einen neuen Blick auf Ihre eigene Kindheit bekommen… WOW!!! thanks for sharing this with us… Un témoignage personnel très fort et très touchant!!!

Vous avez vécu ce qui se passe quand on a de nouvelles connaissances (théoriques) sur l’apprentissage et que cela transforme notre vue du monde!

Sie dürften demnach jetzt verstanden haben, was Ihnen als Studentin und angehende Lehrerin, die Auseinandersetzung mit den Lerntheorien bringen wird für Ihre eigenen pädagogische Lehrtätigkeiten… genau wie nach dem Anschauen des Filmes Forrest Gump: You will never see the world again like you saw it before…

merci! you’re making my a happy teacher today!

12 October 2009 at 21:57 - Comments

RE: Noch mehr lernen :) | Emma de Lang’s Blog

Ech huen lo mol bei all dene saachen wu ech haut gekuckt huen, sei et texeter oder film, emmer meng gedanken, also meng memoen, misten dozou schreiwen. Lo as mer opgefall das dat effektiv eppes brengt :) ech passen während den liesen oder lauschteren oder kucken vill mei op op saachen wu ech mer gedanken keint driwwer maachen, oder wou ech anecht geif gesinn oder wou ech schon saachen am kapp huen dei eppes domat ze dinn huen. Am dem senn das ech muss herno eppes driwwer schreiwen, beschäftechene ech mech dem moment wou ech dei information kucken nach mei intensiv domat. An an dems ech herno muss driwwer schreiwen halen ech dei gedanken fest dei normalerweis ziemlech schnell rem fort wieren.

An dem senn huen ech geleiert beim leieren also Learning whilst Learning :)

via blog.bsce.uni.lu

I can only say: WOW!

Read this post by one of my students (she has written in Luxembourgish!):
Noch mehr lernen 🙂 | Emma de Lang’s Blog

That’s exactly what I predicted would happen to our students when they have to blog about the texts and videos they have to explore for
themselves in preparation of my seminars…

She says that she “automatically” pays more attention to what is said in the texts, that she “automatically” writes down what she would like to think about later, that she “automatically” connects what she reads with what she already knows, that she “automatically” stores these things in here memory in a more sustainable and durable way…

HAPPY BOB

12 October 2009 at 21:35 - Comments

William Kamkwamba: How I harnessed the wind

The world needs more humans like William, who have the spirit to build, to create new things, instead of simply sticking to copying things that somebody else tells them to re-produce!

I think this should be a truly inspiring story for schools and teachers in my country, Luxembourg, one of the richest countries in the world (in terms of money) and one of the poorest in the world (in terms of the intellectual potentials that lie and stay underneath the surfaces of so many kids).

Explore, Create and Share!

Great inventor! An empowered Learner! He did not copy the design shown in the books, he actually changed the design of his windmill!!!

The crazy ones are those who can see the world differently!

Posted via web from the material mind

10 October 2009 at 09:36 - Comments
bob.reuter at 11:49 on 10 October 2009
Thanks for the great inspiration... I had so much energy this morning, working in our house, after seen this video!…
Punya at 01:50 on 11 October 2009
Bob, just watched the TED video on your site with my son. Very powerful and moving. Thanks for sharing. ~…

Réactions à MAJERUS (2009): Pourquoi “Réfractaire” n’est pas seulement un film ennuyeux

J’ai eu la chance de lire un excellent, et court, article de mon ami Benoît ce matin…

Dans cet article Benoît Majerus fait la critique “historienne” d’un récent film à la frontière entre le documentaire historique, la fiction et le film pédagogique.

Je suis, en tant qu’enseignant-chercheur actif dans le domaine des “Educational Technologies”, évidemment interpellé par tout matériel multi-media qui se veut pédagogique/didactique, quel que soit le domaine de connaissances concerné. Et je me suis un peu senti visé par Majerus quand il dit de lui-même qu’il n’a “pas de compétence pédagogique particulière dans le domaine”, et qu’il m’a personnellement rendu attentif à son article.

Après la lecture du texte de Majerus, j’ai aussitôt visité le site Internet du film en question, et j’ai eu la chance de me faire une idée sur les qualités pédagogiques du “dossier pédagogique” qui accompagne le film… Je vais tenter de vous, chères lectrices et chers lecteurs, faire une analyse un tant soit peu nuancée, distanciée, scientifique et pédagogique.

Si vous trouvez que j’ai raté cet exercice, n’hésitez pas à m’en faire part, ici sur mon blog, en laissant un commentaire! Je suis ouvert à toute critique constructive!

Il me semble, à première vue, relativement évident dans quel schéma ce dossier “pédagogique” s’insère… La première partie du document s’insère parfaitement dans une logique pédagogique que l’on peut qualifier de “filling the learner”, i.e. que cette documentation (http://refractaire.lu/downloads/DossierPedagogique.pdf) fournit des informations (certes structurées et retravaillées, je suis pas ici pour juger de la qualité des contenus historiques, comme Majerus l’a déjà si bien fait dans son article) aux apprenants, afin qu’ils puissent s’imbiber (cette fois-ci grâce à un texte écrit) du message du film. Elle veut donc principalement “transmettre des connaissances factuelles”.

La deuxième partie du document se veut un peu plus “inter-active”, comme elle propose aux apprenants un certain nombre de questions à choix multiples en relation avec des problématiques de type éthique (Q’auriez-vous fait à leur place?). Je suis absolument d’accord avec l’analyse “naïve” de Majerus qu’une telle approche frise de très près le ridicule et je reprends ici simplement les écrits de l’auteur:

“Le réalisateur y explique les deux publics-cibles de son film : les pays avoisinants qui n’entendent souvent parler que d’une manière négative du Luxembourg (“liste noire des banques” – sic !) et les jeunes, pour leur montrer quelle chance ils ont de vivre au Luxembourg (resic !). La première affirmation frise tellement le ridicule qu’elle ne vaut guère la peine d’être discutée. Normalement le Service information et presse est responsable de l’image du Luxembourg à l’étranger. Fonctionnaliser les réfractaires pour redorer le blason du Luxembourg… fallait y penser.

Mais le deuxième constat pose également problème. Il comporte d’abord un jugement moralisateur sur la facilité de la vie pour les jeunes d’aujourd’hui.” (Majerus, pp. 51-52).

De mon point de vue, je ne puis que souligner cette analyse puisque ce type de matériel “pédagogique” se limite essentiellement à proposer aux jeunes des questions et à fournir, en même temps, des réponses “toutes faites”… alors que les problématiques éthiques et morales sont et seront toujours, per se, de nature ouvertes, compliquées et interpellantes. Il n’y a pas de réponses toutes faites, fermées, préfabriquées aux dilemmes éthiques… et faire semblant de proposer des solutions “équivalentes” me semble assez ridicule… surtout si l’on prend en compte le contexte pédagogique-didactique “transmissif”, “top-down”, “informatif”, “centré-sur-l’enseignant” de ce “dossier pédagogique”… Nous savons parfaitement bien, et maintes études en psychologie sociale l’ont clairement montrées (voir par exemple Lemaine, 1965), que les élèves, dans de telles situations, ont tendance à dire ce qu’ils et elles pensent que leurs enseignant-e-sv veuillent entendre. Et que ces paroles ne sont nullement, ou que très rarement, accompagnées de véritables changements d’attitudes et de comportements. Il me semble donc, a priori, que cette partie a de très fortes chances de rater son objectifs d’apprentissage: amener les jeunes à s’exprimer activement et à entamer des changements plus profonds.

Et les problématiques adressées par le film et le dossier, celle de l’extrême-droite, de la xénophobie et de l’obéissance-par-ignorance, sont bien trop importantes, aussi dans les écoles aujourd’hui, que l’on puisse se limiter à de telle pratiques douteuses sur le plan pédagogique! Nous devons faire en sorte que nos jeunes apprennent véritablement à devenir des individus émancipés, responsables, courageux, intelligents, respectueux et vertueux! Mais ce sera par le billet d’une approche pédagogique fondée sur la réflexion critique et l’action sociale responsabilisante que nous y parviendrons et non pas à travers d’une approche moralisante basée sur le discours enseignant.

J’aimerais ici aussi faire référence à un modèle pédagogique actuellement très en vogue dans le domaine des technologies, des médias et du multi-média à l’école, le modèle de Punya Mishra et Matthew J. Koehler appelé TPACK (pour de plus amples informations veuillez consulter www.tpack.org). Ce modèle préconise qu’un enseignant qui veut intégrer – de façon sensée et efficace – du matériel (technologique) d’apprentissage dans son enseignement il doit puiser dans 3, voire 4 types de connaissances théoriques et pratiques: des connaissances pédagogiques, des connaissances technologiques et des connaissances disciplinaires (sur le contenu à enseigner/apprendre), ainsi que des connaissances sur le contexte (social, culturel, éducatif, politique, institutionnel, technologique) dans lequel il travaille avec ses élèves ou étudiants. Des failles dans l’un de ces domaines de connaissances feront en sorte que les activités d’apprentissages ne seront pas optimales ou n’atteindront pas les objectifs visés. Le fait que ce film ainsi que la documentation pédagogique associée semblent contenir des points faibles au niveau des connaissances historiques, comme nous l’a démontré Majerus, rend ce matériel d’autant plus “inadéquat” qu’il se positionne, de façon pédagogique dans une logique d’instruction plutôt que dans une logique de découverte, de construction ou de co-construction du savoir.

De plus — et je vous l’accorde, ceci peut sembler très snob et trop facile de ma part — allier (1) une approche didactique basée sur l’instruction, centrée sur l’enseignant “savant” et (2) les fautes de frappes dans un “dossier pédagogique” (peut-être elles liées à des manques de connaissances et de savoir-faire technologiques) me semble pour le moins tragiquement comique… fallait au moins garantir ceci si l’on se croit dans la position de pouvoir “enseigner des faits historiques” (dans le sens du terme allemand JEMANDEN BELEHREN)…

Personnellement je préfère me positionner dans une position pédagogique autre, celle de l’enseignant-chercheur-apprenant qui découvre, qui crée et qui partage des connaissances dans une communauté d’apprenants. Tous chercheurs! Tous créateurs! Tous auteurs!
“EXPLORE, CREATE, SHARE” (Mishra, 2009)

Références:
• Lemaine, J.-M. (1965). Dix ans de recherche sur la désirabilité sociale. L’année psychologique. Vol. 65, n°1. pp. 117-130. Retrieved 25 Septembre 2009 from http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/psy_0003-5033_1965_num_65_1_27359
• Majerus, B. (2009). Pourquoi Réfractaire n’est pas seulement un film ennuyeux. Forum. 289, pp. 51-52, retrieved 25 September 2009 from http://www.forum.lu/pdf/artikel/6649_289_Majerus.pdf
• Mishra, P. (2009). Explore, Create, Share… the videos. Retrieved 25 September 2009 from http://punya.educ.msu.edu/2009/06/30/explore-create-share-the-videos/
• Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological Pedagogical Content Knowledge: A new framework for teacher knowledge. Teachers College Record. 108(6), pp. 1017-1054.
• Steil, N., Schlesser, J.-L. & équipe d’Iris Productions (2009). RÉFRACTAIRE – Un film de Nicolas Steil – Dossier pédagogique. Retrieved 25 September 2009 from http://refractaire.lu/downloads/DossierPedagogique.pdf

25 September 2009 at 12:32 - Comments
benoit at 12:39 on 25 September 2009
excellent
bob at 13:00 on 25 September 2009
je vais évidemment devoir me soumettre à l'exercice d'honnêté intellectuelle et visionner le film en question... afin de pouvoir me…

Blogging Students

I’ve instructed half of my BScE students that they will have to use their “professional” blog @ blog.bsce.uni.lu for their assignments, autonomous studies, homeworks and other tasks… and I’m very curious to see how they will manage to learn how to use this technology tool and how they will make the thing and the writing process their own (FR: s’approprier la chose), once they will have a grip at the technology side of it… When will it be THEIR THING, instead of the university’s thing? We’ll see…

23 September 2009 at 20:07 - Comments
bob at 20:56 on 29 September 2009
I've so far read only a few blog posts that my students have written, but I have to say that…
Kristina Hoeppner at 23:15 on 4 October 2009
I'm also interested in the students' use of the blogs as this is the first try with open blogs (for…